Gülserenin kaleminden

YA BU BEDEN BENİM Kİ DEĞİL, YA YÜREĞİM YANILIYOR YANLIZ AKŞAMLARDA...

Wed, 01 Apr 2009 12:15:00 +0300

Bu ara bir kadın olmanın ağırlığı var ruhumda, içim karmakarışık.. Kendi boşluğumu dolduramıyorum sanki hayatta.. Ne vazgeçmelerin eşiğinde, ne de alınan kararların arifesindeyim oysa.. Öylece duruyorum sadece.. Yapılası bir şeyler var da kimse bana söylemiyor gibi sanki..

Yüreğim ağır bugünlerde nedense, göğüs kafesime fazla geliyor bu yük şimdilerde.. Boşluğun ağırlığını taşıyamıyor ruhum bu bedende..

Kurumuş topraklarda, bitmeyen otlar kadar eksik gönlümün manzarası.. Oysa yağacak bir yağmurun ardından filizlenmeye hazır bereketi taşıyorum ruhumda..

Hayatın anlamsız kahramanlıklarını yapacak kadar çılgın benliğimin görünmeyen prangalarını kıracak bir çıkış arıyor sanki hissettiklerim bu ara.. Öylesine yaşamayı sindiremiyor içine yine bu içimdeki kalabalık.. Yapmak istediklerimi erteleyen ben değil miyim oysa.. Beklemeyi göze alan, olacakların en iyisi için plan yapan.. Geri dönülmeyecek zamanlarda yola çıkmaya hazırlanan ben değil miyim..

Kendime verdiğim ödüllerin, izinlerin bile durası geldi bu ara.. Savrulan bir yaprak olmadım hiç bir zaman hayatta oysa.. Fırtına öncesi sessizliğim belkide bu yaşadığım şimdilerde.. Beklediğim bir fırtınaya hazırlanan ruhumun, mücadele öncesi sessizliği belki de..

Ey hayat döneceğim, bekle..
Ya bu beden benimki değil, ya yüreğim yanılıyor yanlız akşamlarda..

.. ( devamı )

UMUT GÜNÜ

Wed, 31 Dec 2008 14:58:00 +0200

Bir gün Tanrı umut dağıtmak için bir gün planlıyormuş yeryüzüne

Güneşin son demlerini yaşadığı bir günün sonu geldiğinde

Öyle olsun istemiş ki

Gönülden dileyen her kişinin yerine gelsin dileği

Hem mutsuzlar sevinsin,

Hem umut dolular, umudu kesmesin

Sonunda öyle bir umut günü çıkmış ki ortaya

Tanrı bile şaşırmış kendi eserine

Sonra düşünmüş Tanrı

Her kişiye aynı gün verirse bu mutluluğu

Kimse kendi umudunu paylaşamaz bir diğeriyle

Herkes kendi mutluluğuna kapılır

Unutur can dostunun sevincini paylaşmayı

VAZGEÇTİM SEVDİĞİM, YOLUN AÇIK OLSUN

Tue, 23 Dec 2008 08:57:00 +0200

Aylardır beklediğinin bir ilizyondan ibaret olduğunu anlamak çok acı veriyordu yüreğine.. Beklerken tüketmişti o bu aşkı çoktan.. Hayaller kurmuş, sahte mutluluklar yaratmış, elinde kalan kırık dökük umutlar, tenini kesip acıtmaya başladığında ise, aslında hayatında hissettiği boşlukları doldurmak için sarıldığı sahte bir mutluluk olduğunu anlamıştı geç de olsa.. Ne çok beklemiş, ne çok umut üretmişti oysa içinde, ne hayaller kurmuştu. Beklenen mektup yoldaydı oysa belki artık, yine de kabul etmiyordu ruhu bu esareti sahiplenmeyi şimdi.

Ha oldu, ha olacaklarla, hazır ol da yaşamıştı aylardır. Sevdiğinin değişen renklerini seyretmişti sessizce, o kendi savaşındaydı, dönüp bakmamıştı ki bir kere bile içine, ne bilsindi tek mücadeleyi kendinki sanıyordu. O sana dururken tükenmişti oysa içi.. Beklemek ona göre değildi ki zaten hiç bir zaman.. İyice düşünüp, karar vermeler, sabret, bekleler doldurmuştu zaten ömrünü.. Daha fazlasına gerek var mıydı, hayatla yeni bir köşe kapmaca daha yaşayıp bu riske girmeye değer miydi gerçekten.

Bu saatten sonra yaşanacakları olsa bile, kim durduracaktı onu, kim basacaktı frene bu kadar özlemin ardından. Kendisi yapamayacaktı biliyordu. Koşmak istedikçe duracak, gitmek istedikçe kalacaktı durması gereken yerlerde. Değer miydi buna gerçekten, yapılması gerekenlere, yapılmaması gerekenler eklemeye gerek var mıydı gerçekten. Belki en başından yapması gereken bir hesabı tutuyordu ruhu şimdi. Yüreğinin ne dediğini umursamıyordu.. ( devamı )

TUTSANA ELLERİMİ, GÖRMÜYOR MUSUN?

Tue, 16 Dec 2008 10:15:00 +0200

Seyretmediğim ve belkide seyredip acı çekmekten korktuğum bir filmin müziklerini dinliyorum şimdi. Aslında yıllardır orada duran bu müzikler şimdi bir film ile yeniden buradalar. Ara sıra geçmişten duyduğumuz bir kaç melodi ile iç geçirip sonra onları hafızamızdaki kuytu köşelerde tutuyoruz demek ki. Ama bir şarkının bir de hikayesi olursa daha bir güzel oluyor sanırım. Seyretmedim dedim ya hikayesini, fragmanlarını izledim, insanlardan dinlendim. Kendi hikayemi yazdım ben kafamın içinde. Kahramanları filmin afişinden çaldım bu hikayede müzikleri albümünden. Ama yine de bana ait bir hikaye, kimsenin sonunu bilmediği yepyeni bir senaryo yazdım yeniden. Filmlerde ağlama fobim var benim sanırım. Yutkunmaktan ağrıyan boğazımla, en sonunda tutamadığım gözyaşlarım sanki yanaklarımdan değil yüreğimden süzülüyorlarmışcasına yakıyorlar içimi. Bu nedenle sevmiyorum ağlatan filmleri. Çok kolay ağlarım ben zaten, bunu daha da kolay hale getirip, göz göre göre ateşe yürümek anlamsız.

Belki filmleri izlemeyip içine girdiğimden oluyordur kim bilir, belki bir seyirciden fazlası oluyrum ekranın karşısında, belki kahramanı oluyorum her öykünün ondan böyle bilemiyorum. Kendi kahramanı olmak istediğim öyküler yazamasam da bu ara, belki de olamadığım kahramanlar için üzülüyorumdur. Belki hatırlamak istemediklerimi hatırlatıyor bana böyle filmler. Belki korkuyorum bunları yaşamaktan kim bilir?

Ama izlemediklerimin müziklerini di.. ( devamı )

BİR ZAMANLAR...

Fri, 05 Dec 2008 14:34:00 +0200

Hayatta hiç bir şey insana gerçek biri olmadığını anlamak kadar ağır gelemez herhalde. Milyonlarca şey yaşarsın sessizce içinde kopan fırtınalar, dışarıdan görünen sakin nefes alışlarında karışır gider havaya. Düşünmenin bile son buldugu garip dönemler yaşarsın. Yine boyut değiştirmek, belkide hayatın içinde bir hologram gibi kaybolup giden seni yaşamak istersin yine.

Aslında olmayan ama herkesin adınla cağırdığı bir kişiliktir dönmeyi özlediğin. İçindeki labirentte arayıp durduğun gerçek seni bulamazsın bir türlü. Bir köşede büzülmuş masum bir cocuk bulursun bazen. O da icindeki ötekiler gibi çıkmaz yollarında kaybolmuştur labirentin. Bir müddet onun elinden tutar ararsin ışığı. Bir başka köşede inanılmaz asi bir diğerine rastladığında, onunla koşmaya başlar, ağlayan, hüzünlü bir diğerine rastlayıncaya kadar koşarsın onunla. Bir türlü aynadaki görüntüne benze.. ( devamı )

İKİ ELİ KANDA OLMALI İNSANIN

Sun, 30 Nov 2008 13:00:00 +0200

"İki eli kanda olmalı insanın "iyiyim merak etme" bile diyemiyorsa

Ya da bilmiyor olmalı merek etmek endişelenmek ne demek

Değer verilene, değeri bilinip de yokluğu fark edilene"

Endişe bir girdap gibi sürükler sizi taa en dibine, önce yavaş yavaş gelir sinsice girer yüreğinize, ardından dev bir ahtapot gibi sarar bütün benliğinizi... Günü bir bekleyişe çevirir, hayat geçip gider gözlerinizden sessizce... Bütün bir gün endişe ve çaresizlikle beklemenin ardından, o hiç yanıt vermeyenin, sesi duyulduğunda yoksa bir mazareti, işte o zaman endişenin yerini alan öfkeyle başedemez hiç kimse...

Canı yanmayan sitem etmez oysa, değer bilmeyen merak etmez... Patlayan dalgaların ardındaki gerçeği görmek istemeyince, duyulan sadece yüksek sesli bir patlamadan öteye geçmez gönüllerde.. Oysa sevgisi kadar patlar bir yürek, ancak o kadar isyan eder.. İhtiyacım vardı iyi olduğunu bilmeye diyecek kadar cesareti olmadığından, .. ( devamı )

OLMAYACAK DÜŞLERİN PEŞİNDE (4)

Fri, 17 Oct 2008 09:00:00 +0300

Yepyeni bir güne uyanmış olmayı dileyerek açtı gözlerini o sabah, ama evden çıkana kadar yaşanan koşturmacanın dozunu aşması ile gerilen ruhunu sakinleştirmeye çalışıyordu sokağa çıktığında. Dışarıda henüz soğumaya başlayan havanın kararsız serinliği vardı. Bir yandan parlayan güneşe karşı kısmak zorunda kaldığı gözleri, öte yandan ıslak bir serinliğin nefesinden ciğerlerine doluşu ile ürperdi. Her sabah gözü saatte yatişmeye çalıştığı gündelik hayatından bir yenisine doğru bir an önce koşması gerekiyordu.

Arabanın camlarındaki buharı eritmeye çalıştı ilkin, arkasını göremeden çıkmaya çalıştı park yerinden, şu arka camında silecek olan arabalardan almalıyım diye düşündü, radyatörün ayarını yükseltirken.

Dünden beri ruhunu saran hüzün ve hasret duygusunu atamamıştı daha üzerinden, bir mona lisa tablosuymuşçasına bir yanı gülüyor bir yanı suratını asıyor gibi hissediyordu. Hasret kısa bir yakınlaşma ile tatmin olmamış daha fazlası için kemiriyordu yüreğini şimdi.

İşyerine gelip masasına oturduğunda dikkatini başka şeylere vermeye çalıştı bir süre, olacak gibi değildi yine. Utanmasa kaldırıp telefonu arayacaktı. Arayacaktı da ne olacaktı sanki, bir yere mi varacaktı. Gereksiz durum ve zamanlarda aramaması gerektiğini öğrenmişti oysa çoktan. Kendimi rahatlamanın bir yolunu bulmalıyım diye d&.. ( devamı )

OLMAYACAK DÜŞLERİN PEŞİNDE (3)

Wed, 15 Oct 2008 16:11:00 +0300

Uzun süredir rölantiye almıştı yüreğini, bekliyordu. Aslında iyi gelmişti bu ara ona, dinlememişti hiç yüreğini başka şeylerin peşine düşmüştü bir süreliğine, merak ediyordu ne olacağını. Hissettikleri gerçek miydi, anlık hevesler miydi sadece?

"Bugüne kadarmış ." dedi, akşam olmak üzereydi. O tanıdık hasret ve yanlızlık hissi kapladı yine yüreğini. Görüşmemişlerdi de ne zamandır zaten. "Hani gözden ırak olan, gönülden de ırak olur mu?" diye düşünmüştü, bu bir fırsattı aslında kendini dinlemek için. Hatta bir süre "işte.." demişti, "...kendi hayallerime aşığım ben, hepsi bu". Hayal olmayınca, aşk da yok. Ama gel gelelim bu akşamüstü ne değişmişti bilmiyordu ama yüreği çağırıyordu yine onu. Bu kadar dayanabilmişti demek.

İtiraf etmek istemedi önce kendine, "yok canım, geçtim ben bunları, ne oluyor bu da böyle?" diye söylendi.

I can be your hero, baby
I can kiss away the pain
I will stand by you forever
You can take my breath away

Hani beni bu havalar mahvetti, diyor ya şair, "beni de bu şarkılar mahvetti " diye geçirdi içinden. Enrique Iglesias bağırıyordu kulaklarında şimdi ve yüreğindeki heyecanı bastıramıyordu bir türlü.

"İstediğim bu olmamalı,..." diye homurdandı, "...olmamalı.". Ama her şeyden çok istediği onun yanında olmak değil miydi şimdi işte. Dans etmeyi hayal ediyordu onunla, kollarınd.. ( devamı )

OLMAYACAK DÜŞLERİN PEŞİNDE (2)

Mon, 22 Sep 2008 12:06:00 +0300

I see the questions in your eyes
I know what's weighing on your mind
You can be sure I know my part
'Cause I stand beside you through the years
You'll only cry those happy tears
And though I make mistakes
I'll never break your heart

Başımı alıp gitmek istiyorum diye geçirdi içinden, dinlediği müziğin etkisinde. Ama öyle geri dönüşü olmayan gidişlerden değil bu defa, bir süreliğine, bir kereliğine belki. Bir yenilenmeye, bir gözden geçirişe, bir kabullenişe ihtiyacı vardı ruhunun.

Yeni farketmişti, daima eskisinin yerine bir yenisini aramıştı hayatı boyunca pek çok şey için, ama şimdi yenisini istese de kaybetmek istemediği eskileri vardı avucunda. Kurtulmak istemiyordu ki onlardan. Sadece yeni heyecanlara açılmak istiyordu belki, sadece eksiklerini tamamlamak istiyordu bu defa. Bunun için yenisi yetmezdi bir başına, bir süre sonra o da eksik kalacaktı nasıl olsa. Kolayca sırtını dönebilirdi oysa herşeye, sınır tanımadan, istediği yöne yelken açardı ruhu her zaman. Göze alabileceklerinin sonu yokmuş gibi gelirdi eskiden.

Hayat böyle bir şeydi işte, yaşlı bilgenin yeni bir erdemiyle yü.. ( devamı )

OLMAYACAK DÜŞLERİN PEŞİNDE..(1)

Wed, 17 Sep 2008 16:30:00 +0300

“Keşke ağlayabilseydim....” diye düşündü bu sabah, “...belki o zaman biraz rahatlardım...” Uzaklarda oluşundan mı içindeki hüzün bilmiyordu, aynı şehrin insanı olmanın verdiği güven mi uçup gittmişti avuçlarından. Sesini duyduğunda geçer sandığı hasret duygusu, daha bir yakıcı olmaya başlamıştı konuştuklarından beri. “Ne garip...” diye düşündü, “...aynı yolun yolcusu bile değilken, yine de görebilme, konuşabilme ihtimaline bile sarılmışım demek ki bilinçsizce. Veda bile etmeye değmeyecek bir yolculukda olmanı öğrenmeye mi yeniliyorum şimdi.”. Gözlerinde biriken damlalar düşmesin diye sürekli yutkunmak zorunda kalıyordu oysa. Hayır buna teslim olmayacaktı, daha sabahın bu saatinde gözyaşlarıyla başlayan bir günü kaldıramazdı ruhu. Ah şu bağıra bağıra ağlama hissi bir gitseydi.